KEDİLERİM ÜZERİNE BİR YAZI

ONLAR DA BİR CANLI 

“Senden önce onlara bir şey olmasını dile” şeklinde bir cümlenin geçtiği konuşma benim kötü olmama yetti. Anne babası ölen çocuğa neden yetim deniyor daha iyi anladım. Dolayısıyla bana bir şey olduğunda geride kalan iki canlıya (Beyaz ve Minnoş)  ne olacağını paragraf başında ki cümle söylemiş oldu. Üzüldüm. Bir kaç gün kendime gelemedim. Zaten o ara bahçede yaşayan bir kaç gün sonra altıncı senesine girecek “Gece” diye çağırdığımız kedinin ölümü beni oldukça sarsmıştı. Üzerine birde bu konuşma beni altüst etmeye yetti. 

Beyaz’ ın bana geldiği güne gittim. El kadardı. Çoğu yerlerinde tüy bile yoktu. 2017 de Bodrum depremini birlikte yaşamış bahçede havanın aydınlanmasını beklemiştik. 

Diğer kedilerden farkı, her söyleneni anlayıp ona göre davranmasıydı. Teras kapısı açık olduğu halde dışarıyı hiç merak etmedi. Evin içinde kendine seçtiği yerde keyfine baktı. 

Seni bırakmıyorum dedi, bende taşınırken onu bırakmadım. Böylece birlikte altı seneyi devirdik, mayıs ayıyla birlikte yedinci senemize girdik. Çok farklı bir kedi. Kendine has benim bidenem. 

“Mutlu yıllar Beyaz.”

Bir kedinin nasıl olduğunu Minnoş’ u sahiplendikten kısa bir süre sonra öğrendim. Bunu da erkek kedinin ağzından almıştım; ölüm artığı. Daha küçükken ne afet bir kedi olacağını göstermişti. 

Perdelerin halini görmelisiniz, hele kanepelerin altı, ya çiçeklerim. Neyse ikinci senemize girdiğimiz şu günlerde bazı huylarından sanki vazgeçti. Ne yapalım onu da öyle kabullendik. 

Onların yaptıklarını hoş karşılıyorum. Bir oda bir salon ev Beyaz’ a yetiyor ama büyük olasılıkla Minnoş’ a yetmiyor. Minnoş oyuncu bir kedi. Beyaz ise oyun oynamayı tamamıyla bıraktı. Arada Beyaz önde Minnoş arkada odaya koştururlar ya da Minnoş önde Beyaz arkada salona koştururlar. 

İkisini de çok seviyorum. Bir bakışla, bir seslenişle ne söylediklerini anlayabiliyorum. Sokakta yapamazlar. Benden sonra yeğenimin alıp çiftliğe götüreceğini düşünüyorum. Düşünmekten ziyade ondan istiyorum. Beyaz, ilk önce odada belki sonra terasta kimseyi rahatsız etmeden yaşar gider. Minnoş ise merakını gidermek için çiftliğin her yerini gezecektir. Ama geleceği yer yine Beyaz’ ın yanı olacaktır. 

NOT: 

Beyaz’ ın yavruyken ki fotoğrafları bana geldikten 2 hafta sonra çektiğim fotoğraflardır. Sahiplenmek hiç aklımda yoktu. 

NOT: 

Fotoğraflar bana aittir. 

GECE

​BİR KEDİNİN HİKAYESİ 

2017 yılı Aralık ayında bu semte taşındığımda karşılaşmıştım. Farklı renklerin irili ufaklı karışımı güzel tüylere sahip bir kediydi. Ara sıra karşılaştığımızda yanımda bulundurduğum mamadan verirdim. Bir süre sonra sabah-akşam bahçede mama yemeğe gelmeye başladı. Gün geçtikçe büyüyen karnı onun hamile olduğunu gösteriyordu. Nitekim 2018 yılının şubat ayı karşı komşunun bahçesinin kuytu bir köşesinde yavrularını dünyaya getirdi. 

Üç tane şirin yavru. Biri annenin renginde biri sarı biri de siyah renkteydi. Bahçeye mama için indiğimde karşı bahçenin duvarına onun için de mama koyuyordum. İki-üç ay sonra yavrularda mama yemeğe başladı. Artık mama veren elimle, aradaki tel duvar ne kadar izin verirse oynaşmaya başladılar. Dördüncü ay bittiğinde anneyi kısırlaştıttırdım. Bir gün annenin rengine sahip kedi ortalıktan yok oldu. Bir süre sonra anne, sarı ve siyah yavrularını alarak bizim bahçeye taşındı. Artık yavruları bırakıp eskiden olduğu gibi iki etrafı dolaşmaya başlamıştı. İki yavru ise bahçede hayatlarından memnundu. 

Anne büyüyen yavruları yanında istememeye başladı. Gitmeleri için tıslıyor ya da pati vuruyordu. Gitmediler. Anne bahçeye gelmelerini seyrekleştirdi ve bir süre sonra bölgeyi terketti. Böylece sarı ve siyah kedi ile baş başa kaldık. Gündüz ve Gece diye çağırıyorduk, komşunun kızı böyle adlandırmıştı. Gündüz pandeminin azizliğine uğradı. İlk günleri hatırlayın, alışveriş poşetlerini bile silip içeriye alıyorduk. Sokakta her gün oynayan çocuklar artık yoktu. Mama verme ve alışveriş dışında sokakla ilişkimi kesmiştim. Üç-dört gün mama yemeğe gelmedi. Ne oldu acaba diye merak ederken bir köşede ölüsüyle karşılaştık. 

Gece, kendine özel bir kediydi. Diğerlerinden farklı olduğunu hemen gösteriyordu. Huyu evimin kedisi Beyaz’ a benziyordu. Ona arkadaş olsun diye eve almışlığım da var. O her seferinde kapıya gelip kapı koluna bakıp ağlayıp duruyordu. Mecbur kapıyı açıyordum. Veterinerimizden sokağa alışan kedinin hep dışarıya çıkmak isteyeceğini öğrendikten sonra ev kedisi yapmaktan vazgeçtim. Beyaz, kediler içerisinde sadece Gece’ ye ses çıkarmazdı. Hayat, birbiri ile alakalı olmadığını düşünsekte olayların birbirine bağlı olduğunu en nazik biçimde bize gösteriyor. Gece, evde kalsaydı Minnoş olmayacaktı. 

Gece, şubat ayında altıncı senesine girecekti. Ocak ayının son cumartesi akşamı mama yemeğe gelmedi. Pazar günü de gelmedi. Gün içerisinde defalarca aşağıya inip iki etrafta onu aradım. Aynı şeyi pazartesi günü de tekrarladım. Böyle birdenbire yok olan diğer kedilere ne olduysa bunun da başına o gelmiştir diye düşünmeye başladım. Kendimi sonuca alıştırmıştım (öyle gözüküyordu). Ertesi günü bir arabanın çarptığını duydum. 

Araba çarptıktan sonra sürünerek gittiği tarafı söylediler. Bu andan itibaren alışmış gözüken ben çok kötü oldum. Oraları tekrar araştırdım, gördüğüm insanlara tekrar sordum. Araba çok hızlıymış. Hey dümbük ara sokağa öyle hızlı girilir mi? O an bir çocuk olsa onu altına alırmış. Eğer çok fazla etkilenmemiş olsaydı gelirdi diye düşünüyorum. “Sürünerek” kelimesi arabanın üzerinden geçmiş olabileceği olasılığını düşünmeme neden oluyor. “Sürünerek” lafı aklıma geldikçe fena oluyor ve uyuyamıyorum. “Araba çarptı, öldü.” denseydi bu kadar etkilenmezdim. 

Evden çıktığımda “sürünerek” gittiği taraflara bakıyorum, oralarda siyah bir kıpırtı görebilirim umuduyla. Merdivenden aşağıya inerken ise diğer kedilerle beraber aşağıda mama için beklediğini düşünüyorum. Bir haftayı geçti. Ağrısıyla, acısıyla, kırığıyla nereye pıstıysa orada yalnızlığıyla gitti. Oysa tersi yöne (bizim bahçeye) sürünseydi şu an belki daha farklı olurdu. 

Gece, benim kendine has yakışıklı oğlum güle güle. Seni seviyorum. 

NOT: 

Fotoğraflar bana aittir. 

NOT: 

Bir haftayı geçti. Öncesi kış ortasında bahar havası yaşarken birden hava soğudu, yağmur, dolu. Eğer yaşıyorsa ve fiziki durumundan gelemiyorsa bu havada ne yapar? Buna benzer şey aklıma geldikçe çok kötü oluyorum. 

NOT: 

Bugün akşam (11/02/2023) bahçedeki kedilere mama verirken bir komşum geldi, “Gece” ile ilgili bilgi verdi. Cumartesi (28/01/2023) arabanın Gece’ ye çarptığı gün olaydan hemen sonra ablası belediyeden yardım istemiş, hemen gelmişler. Yavrum Gecemin belden aşağısı haşat olmuş can çekiştiğini söylemişler ve alıp gitmişler. Büyük ihtimalle daha fazla acı çekmesin diye uyutulur demişler. Ah yavrum, ara sokağa o hızla girmemesi gereken arabayı sürenin Allah belasını versin e mi? 

ÜZÜLDÜM

​ÇOK ŞEKERDİ 

Bir sabah bahçedeki kedilere mama vermeye indiğimde tanımadığım çok şeker bir yavru kedi bana doğru koştu. O kadar sevimliydi ve kendini sevdirmesini biliyordu anlatamam. Hem ona hem de diğer kedilere mama verdim. Onları öylece bırakıp her sabah takip ettiğim güzergahta beni bekleyen kedi ve köpeklere mama vermeye devam ettim. Geri geldiğimde hala bahçedeydi. Normalde bahçedekiler yabancıları kovalar ama buna bir şey yapmadı. 

Küçük olduğu ve yeni bırakıldığı için özellikle yemesine odaklanmıştım. Daha sonra kuyruğu dikkatimi çekti. Benim kızların doktoruna kontrol etsin diye götürdüm. Kuyruğunun bir kısmının alınması gerektiği söylendi. Tamam dedim. Kontrol için de git-gel olmasın diye iyileşene kadar pansiyonda kaldı. Ara ara gittim, oynaştık. Adını Minnak koydum. 

10 gün sonra alıp bahçeye getirdim. Bahçedekilerle burun buruna tekrardan merhabalaştılar. Sonra benimle oynaşmaya başladı. Onu öyle gören bahçedekiler yalnız bırakır mı? Hadi hep beraber kudurduk. 

 Çiçeğin içerisinde uyurdu

Dört gün sonra köpek tarafından boğulduğunu öğrendim. Üzüldüm. Herkesin sevgilisiydi. Çok şekerdi. Evim daha büyük olsaydı 3. cü kedim olurdu. Bir oda bir salon ev için iki kedi (Beyaz ve Minnoş) bile fazla ama sığışıyoruz. Ev üçümüze anca yetiyor. 

                  Gece

Maalesef sokak hayvanlarının kaderi. Bir makalede okumuştum %80 ninin bir yaşını doldurmadan öldüğünü. Ya arabanın altında kalıyorlar ya da birileri tarafından zehirleniyorlar. Bu seneye kadar kendi olanaklarım ölçüsünde bahçedeki ve mahalledeki kedileri kısırlaştıttırıyordum, bundan vazgeçtim. O kadar kısırlaşan kediden bir tanesi sağ kaldı. Sağ kalan da bizim bahçe ve yan bahçeden ayrılmayan “Gece”ydi. İlk önce Beyaz’ a arkadaş olsun diye eve almak istemiştim ama olmadı. Her seferinde kapıya gelip açmam için ağlayıp durdu. O da beşinci senesini bitirecek. Doğduğu günden beri buradan ayrılmadı. 

NOT1: 

Fotoğraflar bana aittir. Veterinerden geldikten sonra bir fotoğraf çekmişim, fırsat olmamış. Video çekmiştim ama buraya yükleyemedim. 

NOT2: 

Bahçedeki kedilere de iç-dış parazit damlası yapıyorum. 

GİDİYOR

NİCE YILLARA

Ne berbat 2-3 sene geçirdik. Görünen o ki 2022 yılı da çok iyi geçmeyecek. Ama ben, yine de her şeye rağmen kendim için ve ülkem için güzel geçmesini diliyorum. Sizler de istediğiniz gibi bir yıl geçirin emi.

Bu yıl unutmadım ve kendime hediye aldım. İnsan kendini unutur mu? Bazen yaşananlar insana kendini unutturuyor. Kendime nasıl bir hediye almışım merakı içindeydim. Yeni yılı beklemeden açıverdim. Bir sevindim bir sevindim anlatamam. İstediğim bir şey hediye alınmış. Tabii havalara uçtum. Sizde böyle havalara uçuran mutluluklar yaşayın emi.

Hadi nice yıllara. NOT: Foroğraflar bana aiittir.

BİR RESİMİN HİKAYESİ

İKİ ADAM / GEÇMİŞ ZAMANDAN BİR AN

80*70