28 Mart 2018 Çarşamba

BEN BÖYLE DÜŞÜNÜYORUM


SİZ FARKLI DÜŞÜNEBİLİRSİNİZ AMA BİRBİRİMİZE TAHAMMÜL ETMELİYİZ



Bence bir ülkenin Cumhurbaşkanı her gün bir yerlerde sürekli konuşma durumunda olmamalı. Önemli bir durumda kendisi için yaptırdığı saraya medyayı toplayarak kısa, öz ve net konuşmalı. 
Cumhurbaşkanı kimliğiyle bir parti genel başkanının ağzından çıkacak sözler etmemeli. Cumhurbaşkanı tüm Türkiye’ yi kapsarken, parti başkanı belirli bir kesimi temsil eder. 
Cumhurbaşkanı, insan ayırt etmeksizin herkesi kucaklamalı.

Her konuşmada, yazıda hakaret unsuru aranmamalı. Cumhurbaşkanı aynı zamanda bir partinin genel başkanıdır. 
Diğer parti başkanlarına her şey söyleniyor, yazılıyor. Bir şey oluyor mu? Ayrımcılık ortadan kalkmalı. Bu adaletli olmayı gerektirir. Adalet kanunları tarafsız bir şekilde uygulamakla sağlanır. Bu da tarafsız hukuk insanlarıyla söz konusudur.


Ülkemde farklı düşünceler olmalı ve kendini rahatça ifade edebilmeli. Türkiye bütün bunların toplamı değil mi? Cumhurbaşkanı da Türkiye’ yi temsil ettiğine göre herkesi kucaklamalı. Parti başkanı ve Cumhurbaşkanı arasındaki ince ama keskin çizginin ayırdı düzgün yapılmalıdır. 
Bu durumda parti başkanı olarak yaptığı tüm faaliyetlerde devletin olanaklarını kullanmamalıdır. Zaten bu durum ahlaki açıdan da etik değildir. Eğer kullanma söz konusu ise gereği ilgili kurumlar tarafından yapılmalıdır. Dolayısıyla bu kurumlar bağımsız olmalıdır. Hakkaniyet, adalet kişide başlar halkalar şeklinde genişler. 
(Ne bileyim sanki hayali bir yazı gibi oldu ama olsun içimden geçenleri yazdım.)

İsteğimdir;
Canınız istediğinde insanları kulağından tutup atamamalısınız. İstediğiniz ve istemediğiniz insanların bulunduğu bir ülkenin yöneticisiyseniz herkesi kucaklamalısınız. Ağzınızdan çıkacak söze göre değil kanunlara göre hareket edilmeli. 
Herkes sizin duymak istediğiniz şeyi söyleyemez ki. 
Siz de istediğiniz her şeyi söyleyemezsiniz ki. Ağızdan çıkacak sözü biz, bir kere düşünüyorsak siz çok kere düşünmelisiniz. Çünkü bir ülkeyi yöneten sizsiniz.


Bir çift lafım da kıyafetleri üzerine kefen niyetine beyaz bez parçasını dolayanlara. Hayırdır ölünce böyle mi gideceğinizi sanıyorsunuz.? Beyaz bez parçası çıplak vücudunuza sarılacak. Cebi olmayacak. Yani o tarafa bir şey götüremeyeceksiniz. Öte tarafta ne yaşarsınız onu bilemem ama bu tarafta yaptıklarınızla anılacaksınız. 
(Öte tarafı ağzına pelesenk etmiş insanlara bir bakın, konuştukları gibi yaşamadıklarını göreceksiniz. Söyledikleri şeyler hep başkaları için geçerli, kendileri için her şey mübah.)

Son olarak da tüm şehitlerimize Allahtan rahmet diliyor ailelerine başsağlığı diliyorum. 
Lafta şehit olmak isteyenler ise aynı sözleri tekrarlayıp duruyor. Beceriksizler, şehitlere ve ailelerine saygı gösterip susmasını bile bilmiyorlar. 

NOT :
Başlığa konu alan resim, bir yağlıboya çalışmamdır.


10 Mart 2018 Cumartesi

YASEMİN

UMARIM İSTEDİĞİ GİBİ YAŞAMIŞTIR



İnsan kendisiyle meşgulken kendisi dışındakiler ilgi alanı dışına çıkıyor. Eğer siz sağlıklıysanız ve istiyorsanız çevrenizdeki insanlarla ilgilisinizdir. Eğer hastalık yatağa düşürüp ikide bir hastaneye taşıyorsa etrafınıza ilginizi kaybediyorsunuz. Yaşadığım stres bana çok, başkasına az olabilir. Yaşadığım süreç beni yordu. Bu yorgunluğu yaşarken “YASEMİN” de abisinin deyimiyle gitmekle kalmak arasında mücadele ediyormuş. Benim bu yorgunluğum yanında onunkinin lafı mı olur? Dört ay bir “alo” dememişim, diyememişim. 
Son aylarda ev bakma, satın alma, yaşanan stres, taşınma, hastalanma, hastane, dinlenme, ilaç etkisiyle uyku nedeniyle hayatım karma karışıktı. Şimdi istesem de konuşamam ki. Ne acı...
Sözde çok sıcak olmayan bir mevsimde tedavisini de aksatmayacak şekilde Bodrum’ a gelecek hem dinlenecek hem de iki etrafı gezecektik. 
Ben, Necmiye, YASEMİN. 

Aile dostu, arkadaş, abla... 
Aynı illet annesini de alıp gitti. O da güçlü kadındı. 
Belki de biz öyle görmek istiyorduk. 
İnsanları kafamızda canlandırdığımız şekliyle görmeyi ne çok seviyoruz. Sanki işimize bu daha kolay geliyor. 
Kolaya kaçmak....

YASEMİN’ in ölümünü öğrendiğimde bir önceki postu yayınlamak üzereydim, duygularımı araya sıkıştırmıştım. Böyle bir insanı bir yazının arasına sıkıştırmak beni rahatsız etti. O yazıyı oradan alıp buraya yerleştirdim. Şimdi ne değişti bilmiyorum. O gittiği yerde nasıl, bir bilgim yok. 
Ben...
İçim acıyor... 
Mutluluğu hak ediyordu diye düşünüyorum. Yaşamın bir yerinden hep tutunmak için çabaladı. 
İlkelerinden taviz vermedi. Burada neyse yaşadığı ülkede de oydu. Yaşadıkları onu hayattan koparmadı ama bu hastalığı hediye etti. 
Yakasına yapışan hastalığın kötü zamanlarında bile hayattan kopmadı. Müzik çalışmalarına katıldı. Tiyatro gösterisinde görev aldı. Bunları büyük bir heyecanla anlatırdı. Hastalığın kendisini hayattan koparmasına izin vermedi. Etrafındaki insan kalabalığını her geçen gün azalttı. Kimi insanlar o durumda bile bencil, gaddar, kendini bilmez oluyordu. O tür insanları hayatının dışına attı. Yaşadı, bitti ve gitti. 
Yüreği güzel insanlar erkenden bu dünyadan göçüp gidiyor. Giderken de kendilerinden bir parça bırakıp gidiyor. Hayatla mücadelesini hastayken de hasta değilken de tek başına yaptı. İlkeleri doğrultusunda kimseye ağlayıp sızlamadı. 
Güzel bir hayat yaşamayı hak eden bir insandı. Güle güle. 

25 Şubat 2018 Pazar

DÜN BUGÜN YARIN


YAŞANDI YAŞANIYOR YAŞANACAK


Beyaz’ı bilirsiniz, evimin kedisidir. Bir süredir yanımda değildi. Onunla buluşmak ve beni unutmadığını görmek hoştu. Mutluluğumu anlatamam. Bir arada olduğumuz sürece ne güzel seviştik onunla. Çok sevdiği saklambaç oyununu her istediğinde o sıkılana kadar oynadık. Her zaman yaptığı gibi yanıma sokulup uykuya dalması ayrı bir güzeldi. Hele “Bidenem” deyince yanıma gelip ne diyorsun der gibi “mev” lemesi beni benden alıyordu. 


                                                          https://youtu.be/dfXs9tyWZOI


Burada da hastane ile haşır neşirdim. İlaç içmeye devam. Korkulacak bir şey olmasa da ne bileyim insanda bir tedirginlik oluyor. Sanıyorum anlık yaşanan stres, daha önce yaşanmış olan stresin bir yerde biriktirdiklerini açığa çıkardı. Yaşanan şeyler bir Peri’nin elindeki sihirli değneğin dokunuşu ile yok edilemiyor. Umuyorum içtiğim ilaçlar sağlam olan midemin sağlığını bozmaz. Bu aralar yaşantımın bu kısmına kadar ki hastalanmama ve ilaç kullanmama durumunu telafi ediyorum. 
İnşallah 2018 yılını ilaç içerek geçirmem.


http://www.hurriyet.com.tr/hulya-kocyigitten-tartisilan-sozler-bu-ulkede-baski-yok-aksine-herkes-fazla-ozgur-40737590 

Yukarıdaki benzer bir söyleşiyi daha önce de okumuştum. Yaşamak için oluşturdukları fanusun dışında yaşananlardan haberi olmayan ya da işine öyle geldiği için sessiz kalan sanatçılar (?) o kadar çok ki. Bunlar bu ülkenin sanatçısı (?). 
Ülkesinin ne yaşadığından haberleri yok. 
Halk nasıl yaşıyor gözlerini kapatmışlar. 
Çığlıkları duymuyor, kulaklarınıı tıkamışlar. 
Ağızları ise güce iyi laf yapıyor. 
Bütün bunlar ne için? 
Düşününce midem bulanıyor. 
Sanatçı muhaliftir. Hadi empati kurun ve bir an için o kabuğunuzdan çıkın, muhalif olun ve haykırın. Gerçek neymiş o zaman görün. 

Sosyal medya paylaşımlarında izlediğim ve okuduğum bir kaç haberle ilgili not düşmeden yapamayacağım. İzlerken kulağınız “Nuh peygamber oğluyla cep telefonuyla görüştü” lafını benim gibi işitmişdir. Bunu söyleyen bir akademisyen. Televizyon proğramında söylemiş. Hem de bizim vergilerle çarkını döndüren bir televizyon kanalında. 
“Google” de bir padişahımız tarafından keşfedilmiş, duymuşsunuzdur. Bunu da bir başka bilim insanımız söylüyor. Esasında bu tarz bilim insanlarına göre dünyada ne keşfedildiyse ya bir yerlerde yazıyor ya da daha önceden biz bulmuşuzdur.
Gel gör ki bunu kimse ileriye taşıyamamış. Esasında bu söylemlerle bilim insanlarımızı, girişimcilerimizi, bizi yöneten insanları yerin dibine sokup çıkartıyorlar. Bunları çağımıza uygun geliştirecek kafaya sahip kimsenin bulunmadığını söylüyorlar. Ya bir gidin Allah aşkına. Siz de bir şeyler keşfedin, üretin. Bu boş konuşmaları bilim insanları olarak sizler yapmayın bari. Bu kafayla Türkiye gittikçe eriyor, dünyada yeri kalmayacak. 
Bak kimse üzerine alınmasın, zaten kimseye de söylemiyorum içimden geçti;
“Man kafa saman kafa”..


ŞİMDİ...



Nefes aldığım yer. 
Ruhumun engin denizlerinde gezdiği zaman. 
Aklımın her şeyi unuttuğu, gözlerimin ise gördüğü bütün güzellikleri depoladığı an. Sevgiyle buluştuğum, anladığım, tattığım, tekrar tekrar doğduğum yer. Hem burada hem de içimde başka başka yerlere yolculuk yaşatan. Hem hayal dünyam hem gerçeğim. 



YARIN... 

Hayaller var, yapılmak istenenler var, var gidi var. Şu an düşüncede olanı, yarın gerçekleştirmek için bekliyor. Soru işaretleriyle dolu yarın yaşanan hikayelerle sadeleşecek ve güzelleşecek. 
Hikayeler biriktikçe güzeldir. 
Yaşanılan hikayeler yaşamın toplamıdır.
Yarınlar ise bilinmez hikayelerin beklediği yerdir.
Ama yarınlar her daim güzeldir. 

NOT :
Fotoğraflar ve video bana aittir.

14 Ocak 2018 Pazar

BEYAZ


TAMAM DA NİYE BEYAZ?



          Beyaz eve geldiğinde böyleydi.



              Beyaz, Minnoşun oyuncağıyla oynarken.

                         Güzel gerdan kırar.

Beyaz’ a ölüm artığı diyorum. 
Kirada oturduğum sitede bir ağacın üstünde gözleri kapanmak üzereyken ciyak ciyak bağırırken bulunmuş. Tedavisi yapıldıktan sonra da dışarıda kalmasına içim el vermedi. 
Biraz büyüsün dışarıya ve dışarıdaki kedilere alışır, 6 aylık olduğunda kısırlaştırır, kafam rahat olarak evime taşınırım diye düşünmüştüm. 
Bensiz dışarıya çıkmadı. Bahçeye ve balkona benle beraber çıktı. İçeriye bir şey almaya girdiğimde ise hemen arkamda bitiverdi. 
Dışarıya bir türlü alışamadı.


   Minnş’ un 3-4 kere kullandığı yatağın keyfini sürerken.


                               Ne güzel uyuyor.



                       Şu güzelliğe bakar mısınız?


                         Yerim seni kız.

Bodrum’dan giderken (buraya gelecek eşyaları kolilemek için) Beyaz’ ı da beraberimde götürdüm. 
Bıraksam hayatını idame ettiremeyecekti. O zaman küçükken alıp hayatını kurtarmanın bir anlamı olmayacaktı. Taşınma ortamından etkilenmesin diye de ablamın evine bıraktım. 
Ben de günü birlik gidip eşyalarımı koliledim. Benim için yorucu oldu ama olsun. Canı sağ olsun.

                                Beyaz ve Midilli.


                     Güzelim benim.

Niye Beyaz?
Site içerisinde beslediğim her bir kediye ilk başlarda isim veriyor ve isimleriyle çağırıyordum. 
Kedilerin sayısı çoğaldıkça isim vermekten vazgeçip renklerine göre siyah, kahve, sarı diye çağırmaya başladım. Beyaz da bu şekilde isim alanlardan. Evimin kedisi olacağını bilmiyordum ki. Daha sonra da ismini değiştirmek istemedim. Çünkü Beyaz ismine alışmıştı.



           Beyaz’ ın son hali. 

Bodrum’ a gelirken taşınmadan etkilenmesin diye Beyaz’ ı getirmedim. Evde rahat etsin diye bir takım değişiklikler yapılıyor. Balkonda beraber keyif yapalım diye kapatıldı. Karşılaştığımızda bana tepkisi ne olacak diye merak ediyorum. Söylenenlere göre o tarafa o kadar alıştı ki 
“Sen yoluna ben yoluma.”
diyecek diye de korkuyorum. Bakalım ne olacak?


NOT :
Fotoğraflar (son 2 fotoğraf hariç) ve video bana aittir. Fotoğraflar Beyaz’ ın ilk halinden şimdiki haline doğru bir sıralama halinde sunulmuştur. 

1 Ocak 2018 Pazartesi

YENİ YIL YENİ GÜN İŞTE ADINA NE DERSEN


HER GÜN YENİ BİR GÜN



2018 yılının ilk gününe sessizce girdim. Esasında sessiz giren bendim oysa iki etrafım çok gürültülüydü. 2017 yılını bitirip 2018 yılını karşılayacağım yere gitmek üzere evden çıkarken telefonumu yanıma almak istemedim. Yok fotoğraf çekmek yok video kaydı yapmak, sosyal medyada paylaşmak... Niyetim bu yıl ve takip eden yıllarda bu durumdan sıyrılmak. Zaten telefon, telefon özelliğinden sıyrılıp her boku yapan şey durumuna geldi.



Bu yıl da kendimle ilgili bir takım kararlar aldım. Gelecek uygulaması hakkında ipuçları verecektir. Bir süredir sosyal medyayla  arama mesafe koydum. Öyle de devam edecek. Emekli olduktan sonra günlerin isminin bir anlamı kalmadı. Bir şey yapmam için hafta içi ya da hafta sonu gibi tanımların olmasına gerek yok. Hatta kutlama yapmak için günün özel bir isminin olmasına bile gerek yok. Her gün yeni bir başlangıçtır ve özeldir.



2018’ i kararlarınızı uygulayarak, her bir canlıya size davranılmasını istediğiniz gibi iyi davranarak, güzel, sağlıklı, mutlu olarak geçirmeniz dileklerimle... 
İstediğiniz gibi yaşayın emi. 

NOT :
Fotoğraflar bana aittir.